Door Rixt

Omloop het Nieuwsblad 28 februari 2009

Het is vroeg, 04.45 uur, wanneer mijn wekker gaat. Ja, dat soort dingen krijg je wanneer je in het Noorden Des Lands woont. Behoorlijk slaperig pak ik mijn spullen bij elkaar en stap in de auto richting Lemmer. Daar staat Janieke, die er overigens net zo wakker uitziet als ik, haar spullen over te hevelen naar de ploegleiderswagen. Amper 15 minuten later zitten we op de snelweg.

Via Lelystad (Marieke ophalen) gaat de weg naar het zuiden. Tijd genoeg om nog even de oogjes dicht te doen. Tegen de tijd dat Gent op de borden komt begint de ploegleiderswagen echt wakker te worden. Een lekker bakje koffie doet de rest.
Kwebbelend en lachend vindt het team elkaar. Joukje, Sanne, Judith J, Janieke en ik (Rixt) zijn de meiden die van start gaan. Silke, Femke en Judith V moesten verstek laten gaan door ziekte en blessures. Met de geestelijke en materialistische ondersteuning van Frans, Marieke en Gerrit kan het wielerseizoen gaan beginnen!
En wat voor begin, 128 km met veel klimmetjes en kasseien.

De rit begint vrij rustig, maar na 35 km komt de eerste klim in beeld. Tot mijn eigen verbazing kan ik goed mee. In de daaropvolgende klimmetjes wordt het peloton in stukken verdeeld. Ik kan meepikken ergens in een tweede of derde groep.
Jemig wat is dit zwaar!

Het is een redelijke vorm van overleven op de kasseien. Alles wat maar kan rammelen, rammelt en het gevoel in armen, benen en rug is na enige tijd volledig verdwenen. Maar ik zit nog steeds in de koers.
Binnen 12 km volgen de Edelareberg, de Wolvenberg, 2500 m kasseien en de Molenberg elkaar op. Op de Molenberg is staan op je pedalen geen optie, het is te glad en je achterwiel slipt gewoon onder je kont vandaan. Op dat moment was ik wel blij met mijn "schaatsbenen". Al het vermogen wat er op dat moment nog in zit heb ik nodig om over dat pokkeding heen te komen. De groep, waarin ik na de Molenberg zit, bestaat uit een man of 30, die nog aardig doorrijden.

Dit geluk hebben Sanne en Judith niet. Zij zitten in een groepje dat pas wil draaien als de bezemwagen langs komt rijden. 15 km voor de finish worden ze uit de koers gehaald, dat is echt balen!!
Met nog een dikke 6000 m kasseien voor de boeg komt toch eindelijk de finish in zicht. Dit geldt ook voor Joukje. Ze bewijst dat ze naast een criterium monster ook zeker klimpower heeft. Waarschijnlijk heeft de poef-poef-poef* techniek uit Spanje toch haar vruchten afgeworpen want ze rijdt de koers gewoon uit, op plekje 111.
Ik kom uiteindelijk zeer tevreden als 87ste over de streep.

Moe, maar zeker voldaan pakken we onze tassen weer in, schuiven we de fietsen op het dak en gaan weer richting het Noorden Des Lands.
En als Gent weer van de borden verdwijnt, wordt de ploegleiderswagen weer stiller en stiller....

*voor de insiders ;)