Meer...
Door Kim
Van 13 t/m 16 mei stond de Ronde van Belgie voor tandems op het programma.
Samen met Katrin Goeken uit Eindhoven rijd ik pas op de Tandem dus dit gaat een zware beproeving worden. Vier koersen van tussen de 75-85 kilometer en 2 korte tijdritjes, waarvan 1 op de piste.
Donderdag de 13 e was het erg regenachtig! In deze buien moesten we als eerste een tijdrit rijden met vele klimmen erin.Er deden maar 3 vrouwentandems mee, 1 Duits team (dat al jaren met elkaar fietst), het Nederlandse Koppel Joleen Haker en Nienke Troelstra en 39 herentandems.
Wij werden 3e op 0,5 sec van de nummer 2. De Duitsers, die eerste werden, staken er met ruim 13 seconden sneller echt bovenuit. De etappe van die dag werd in dezelfde formatie afgesloten. Het Duitse damesteam, dat zowel ons als het andere Nederlandse team op 1 ronde zette - zo'n 11 minuten - (doordat zij net mochten doorrijden en wij niet), werd geholpen door een Duits herenteam. Kijkers hebben dit gemeld aan de organisatie maar die ging er niet juist mee om. Weg kans op die eerste plaats, want in een tandem wedstrijd pak je nooit 11 minuten terug, vooral omdat we alle drie erg aan elkaar gewaagd waren.
Ook de 2e dag verliep niet zoals het zou moeten. Ik zal een kleine beschrijving geven van hoe zo'n gemixte wedstrijd eruit ziet. Er zijn 3 damesteams en 40 heren teams. Je start samen en vanaf de start gaat het erom wie het langste kan aanpikken bij de mannen. Op de den duur moest iedereen lossen en kwamen we zo'n 6 ronden van 4 km alleen te rijden. Toen kwamen de mannen weer en was het weer: wie het langste kan aanpikken maakt de meeste kans.
Maar doordat we alle drie zo aan elkaar gewaagd waren gingen we allemaal er tegelijk weer af.
In onze laatste ronde kwam helaas het herenpeloton weer langszij. De mannen wilden ons inhalen op een ongelukkig stuk en een Nederlands koppel kwam daardoor met zijn pedaal aan de grond, en schrokken hierdoor. Wij schrokken ook en hierdoor lieten we hem iets lopen omdat we niet in de weg wilden rijden en geen brokken wilden veroorzaken. Echter door deze actie moesten we op een halve ronde van het einde lossen bij de andere twee vrouwenteams…. balen!
De volgende dag begonnen we met een korte tijdrit op de wielerpiste. die is bij mij wel bekend! Een afstand van 2500 meter en 4 seconden terug gepakt op het Nederlandse Team! We werden uiteraard wel 2e achter de Duitsers, die hadden weer 3 seconden voorsprong op ons. Hierna volgde een etappe van ruim 80 kilometer op een mooi, maar winderig parkoers. En weer werd het zelfde spelletje gespeeld. Alleen was het nu zo dat het geluk ons was toegekeerd. Tijdens de wedstrijd ging het hard en moest het andere Nederlandse koppel lossen! Erg mooi want daar ging het toch een beetje om. Het jammere is, dat ze met een paar achterliggende mannen weer hun weg konden vervolgen naar ons toe en dat gebeurde die dag nog een keer. Kortom: op waarde geklopt, de eerste en 2e dag hadden wij namelijk geen heren die ons even hielpen! Dus wij waren deze dag gewoon een stuk sterker! In de sprint hadden we enkel te doen met de Duitsers. Door handig sturen van hun kwamen ze helaas links van ons te zitten. Hierdoor hadden wij de wind van rechts opzij en daarom konden ze ons net kloppen in de sprint. Dit was een goede les voor de laatste dag!
De laatste dag! Lekker dichtbij net over de grens in Belgie. Een etappe van zo'n 80 kilometer. We hadden de smaak te pakken en hebben nog enkele malen iets geprobeerd, maar werden door de Duitsers bij gehouden. De Duitsers, die na dag 1 zelf geen 1 keer iets hadden geprobeerd, enkel dan bij ons blijven rijden, hadden na dag 1 eigenlijk al gewonnen. Wij bleven het echter telkens proberen en niet zonder succes. Het andere Nederlandse koppel moest weer lossen! Wederom op waarde geklopt. Alleen die stomme mannen die hun elke keer hielpen was echt niet leuk. Gedurende de rit hadden we door dat we ditmaal ook echt sterker waren dan de Duitsers. We hebben de sprint goed voorbereid en ik wist dat ik ditmaal aan de linkerzijde moest zitten van de Duitsers om de sprint af te kunnen maken. Dit lukte! Alleen toen brak in de volle sprint onze ketting. Erg jammer maar die sprint hadden we zeker gewonnen, dus een goed gevoel aan over gehouden.
In het weekend van 12-13 juni zitten we in Segovia/ Spanje voor een wereldbeker om ons te plaatsen voor het WK in augustus.
Van 13 t/m 16 mei stond de Ronde van Belgie voor tandems op het programma.
Samen met Katrin Goeken uit Eindhoven rijd ik pas op de Tandem dus dit gaat een zware beproeving worden. Vier koersen van tussen de 75-
Donderdag de 13
Wij werden 3e op 0,5 sec van de nummer 2. De Duitsers, die eerste werden, staken er met ruim 13 seconden sneller echt bovenuit. De etappe van die dag werd in dezelfde formatie afgesloten. Het Duitse damesteam, dat zowel ons als het andere Nederlandse team op 1 ronde zette -
Ook de 2e dag verliep niet zoals het zou moeten. Ik zal een kleine beschrijving geven van hoe zo'n gemixte wedstrijd eruit ziet. Er zijn 3 damesteams en 40 heren teams. Je start samen en vanaf de start gaat het erom wie het langste kan aanpikken bij de mannen. Op de den duur moest iedereen lossen en kwamen we zo'n 6 ronden van 4 km alleen te rijden. Toen kwamen de mannen weer en was het weer: wie het langste kan aanpikken maakt de meeste kans.
Maar doordat we alle drie zo aan elkaar gewaagd waren gingen we allemaal er tegelijk weer af.
In onze laatste ronde kwam helaas het herenpeloton weer langszij. De mannen wilden ons inhalen op een ongelukkig stuk en een Nederlands koppel kwam daardoor met zijn pedaal aan de grond, en schrokken hierdoor. Wij schrokken ook en hierdoor lieten we hem iets lopen omdat we niet in de weg wilden rijden en geen brokken wilden veroorzaken. Echter door deze actie moesten we op een halve ronde van het einde lossen bij de andere twee vrouwenteams…. balen!
De volgende dag begonnen we met een korte tijdrit op de wielerpiste. die is bij mij wel bekend! Een afstand van 2500 meter en 4 seconden terug gepakt op het Nederlandse Team! We werden uiteraard wel 2e achter de Duitsers, die hadden weer 3 seconden voorsprong op ons. Hierna volgde een etappe van ruim 80 kilometer op een mooi, maar winderig parkoers. En weer werd het zelfde spelletje gespeeld. Alleen was het nu zo dat het geluk ons was toegekeerd. Tijdens de wedstrijd ging het hard en moest het andere Nederlandse koppel lossen! Erg mooi want daar ging het toch een beetje om. Het jammere is, dat ze met een paar achterliggende mannen weer hun weg konden vervolgen naar ons toe en dat gebeurde die dag nog een keer. Kortom: op waarde geklopt, de eerste en 2e dag hadden wij namelijk geen heren die ons even hielpen! Dus wij waren deze dag gewoon een stuk sterker! In de sprint hadden we enkel te doen met de Duitsers. Door handig sturen van hun kwamen ze helaas links van ons te zitten. Hierdoor hadden wij de wind van rechts opzij en daarom konden ze ons net kloppen in de sprint. Dit was een goede les voor de laatste dag!
De laatste dag! Lekker dichtbij net over de grens in Belgie. Een etappe van zo'n 80 kilometer. We hadden de smaak te pakken en hebben nog enkele malen iets geprobeerd, maar werden door de Duitsers bij gehouden. De Duitsers, die na dag 1 zelf geen 1 keer iets hadden geprobeerd, enkel dan bij ons blijven rijden, hadden na dag 1 eigenlijk al gewonnen. Wij bleven het echter telkens proberen en niet zonder succes. Het andere Nederlandse koppel moest weer lossen! Wederom op waarde geklopt. Alleen die stomme mannen die hun elke keer hielpen was echt niet leuk. Gedurende de rit hadden we door dat we ditmaal ook echt sterker waren dan de Duitsers. We hebben de sprint goed voorbereid en ik wist dat ik ditmaal aan de linkerzijde moest zitten van de Duitsers om de sprint af te kunnen maken. Dit lukte! Alleen toen brak in de volle sprint onze ketting. Erg jammer maar die sprint hadden we zeker gewonnen, dus een goed gevoel aan over gehouden.
In het weekend van 12-
Terug...